Ne kadar komik, değil mi?
Hiç bitmeyecek gibiydi o saatler!
Hatta saniye cinsinden ifade etmiştik
Göz doldursun diye..
Zamanın hapşurmasıyla uçuverdi- ve -m!
Şimdi kendimi bulduğum yere bak
Telefona sarılıyorum, ama hat yok
Burası bildiğimiz yerlerden değil.
Burası, yalnızlık..
İlk başlarda yalnızlığı sensizlikle eşdeğer tuttum
Sonra yalnız kaldıkça düşündüm yalnız olmadığım anları
O dakikalarda da sensizdim işte..
Yakamı bırakmayan ve boğan bir kravat gibi
Sensizlik dan dan vuruyordu kafama
Kasketim olan şiirlere sarılana kadar.
Şimdi, kalemimi kalbimdeki sana dokundurup
Seni yaratmak için kelimeleri diziyorum
Nafile
Başarısız bir ressam gibi utanıyorum..
Olsun
O dokunuş, içimdeki gül bahçesinin tohumu
Bak, ne sohbetler vardı edilemeyen
Daha birbirimizi tanımamıştık bile.
Şimdi el sallasak, saatler sürer görmemiz..
Zamanını sömürdüğüm o günler var ya
Pişman olamıyorum
Bir sen var benden içeri, hayatı mükemmel kılan
Değer bütün o saniyelere harcanan
